Suite op. 5 (Prélude, Sicillienne, Toccata)

Volledig uitgevoerd tijdens mijn UM-examen in 1997 in de Kathedrale Basiliek St. Bavo in Haarlem; Sicilienne later op meer plaatsen.

Augustus 2006 heb ik dit werk weer volledig uitgevoerd in Doesburg, Zelhem en Groenlo.

Duruflé componeerde zijn Suite midden jaren ‘30 van de 20ste eeuw en droeg het op aan zijn com­positieleraar Paul Dukas. Wie de werken van Dukas kent, hoort duidelijke over­eenkomsten, vooral in de Prélude, waar een bezonken sfeer heerst, die na een uitbarsting weer terugkeert. De Sicilienne is een prachtig “licht” stuk met het klassieke gepuncteerde siciliano-ritme (dat ook veel voorkomt bij bijvoorbeeld Vivaldi en Bach). Het zit vol impressionistische kleur­schakeringen. De Toccata tenslotte is een van de meest virtuoze Franse toccata’s die er zijn. Alle ingrediënten zijn aanwezig: een perpetuum mobile in de handen, en een krachtig hoofdthema in het pedaal. Het tweede thema is veel zangeriger, en ligt soepel over de almaar doorgaande notenregen in de linkerhand heen. De thema’s worden kort gecombineerd, waarna een versnel­ling van het tweede thema het zeer onstuimige slot inleidt. Het eindigt met da­verende akkoorden die een beetje aan Vierne doen denken, vooral door de toe­gevoegde zesde toon (sixt ajouté).